Diagnostyka

Cecha / Metoda Audiometria tonalna Otoemisje akustyczne (OAE) ABR / BERA (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu)
Rodzaj badania Subiektywne (pacjent musi reagować) Obiektywne (nie wymaga reakcji pacjenta) Obiektywne (nie wymaga reakcji pacjenta)
Co mierzy? Próg słyszenia w dB HL (ucho środkowe + wewnętrzne + droga nerwowa) Funkcję komórek rzęsatych zewnętrznych w ślimaku Przewodzenie bodźca przez nerw słuchowy i pień mózgu
Wynik Audiogram (częstotliwość vs próg słyszenia) Wykres odpowiedzi ślimaka (emisja obecna / brak) Rejestracja fal I–V (latencja i amplituda)
Pacjenci Dorośli i dzieci od ok. 4–5 r.ż. (wymagana współpraca) Noworodki, niemowlęta, osoby niewspółpracujące Noworodki, niemowlęta, osoby niewspółpracujące, diagnostyka neurologiczna
Czas badania 15–30 minut 5–10 minut 20–40 minut
Zastosowania Ocena progu słyszenia, dobór aparatów słuchowych Badania przesiewowe noworodków, monitorowanie uszkodzeń słuchu Potwierdzenie niedosłuchu, ocena nerwu VIII i pnia mózgu, diagnostyka guzów (np. nerwiaka słuchowego)
Ograniczenia Wymaga koncentracji pacjenta Nie bada drogi nerwowej, tylko ślimak Wymaga spokojnego pacjenta (często w śnie lub sedacji u dzieci)
Obszar badania Metoda diagnostyczna Urządzenie / technika Opis
Ucho Otoskopia Otoskop Podstawowe badanie przewodu słuchowego i błony bębenkowej.
Wideotoskopia Wideotoskop, mikroskop operacyjny Powiększony, cyfrowy obraz ucha.
Audiometria Audiometr Badanie słuchu w przewodnictwie powietrznym i kostnym.
Tympanometria Tympanometr Badanie ruchomości błony bębenkowej i ucha środkowego.
OAE (otoemisje akustyczne) Rejestrator OAE Ocena funkcji ślimaka, szczególnie u noworodków.
ABR (BERA) – słuchowe potencjały wywołane Aparat ABR Obiektywna ocena słuchu i drogi słuchowej.
Nos i zatoki Rynoskopia przednia / tylna Spekulum nosowe, lusterko Podstawowe badanie nosa i nosogardła.
Endoskopia nosa i zatok Endoskop sztywny / giętki Precyzyjna ocena zmian w jamie nosowej i zatokach.
Badanie drożności nosa Rynomanometr, akustyczna rhinometria Pomiar przepływu powietrza przez nos.
RTG / TK zatok Tomograf komputerowy, RTG Diagnostyka zapaleń i wad anatomicznych zatok.
Gardło i krtań Laryngoskopia pośrednia Lusterko krtaniowe Klasyczne badanie krtani i gardła.
Fiberoskopia / wideolaryngoskopia Endoskop giętki / wideolaryngoskop Dynamiczna ocena krtani, gardła i strun głosowych.
Stroboskopia krtani Stroboskop + kamera Badanie drgań fałdów głosowych w zwolnionym tempie.
Wideolaryngostroboskopia (VLS) System video + stroboskop Złoty standard w ocenie głosu i fałdów głosowych.
Przełyk i drogi oddechowe Endoskopia Fiberoskop / wideobronchoskop / wideofaryngoskop Ocena przełyku, tchawicy i oskrzeli.
Ogólne Badania obrazowe TK, MRI, USG szyi, PET Diagnostyka guzów, zmian onkologicznych, węzłów chłonnych.
Testy czynnościowe Polisomnografia, kapnografia Diagnostyka bezdechów sennych, chrapania.

🔹 Najważniejsze urządzenia w praktyce laryngologicznej

  • Otoskop / wideotoskop – podstawowa diagnostyka ucha.

  • Audiometr, tympanometr, OAE, ABR – ocena słuchu.

  • Endoskopy sztywne i giętkie – standard w diagnostyce nosa, gardła, krtani.

  • Stroboskop – ocena głosu i fałdów głosowych.

  • Rynomanometr – pomiar drożności nosa.

  • USG szyi, TK, MRI – obrazowanie struktur głowy i szyi.

Rodzaj badania Na czym polega Urządzenie Kiedy stosowane
Audiometria tonalna (progową) Pacjent sygnalizuje, kiedy słyszy podawane tony o różnej częstotliwości i głośności (przewodnictwo powietrzne i kostne). Audiometr + słuchawki powietrzne i kostne Podstawowe badanie słuchu u dorosłych i dzieci (od ok. 5 r.ż.)
Audiometria nadprogowa Sprawdza reakcję na dźwięki głośniejsze niż próg słyszenia (np. test Fowler’a, test SISI). Audiometr diagnostyczny Różnicowanie typów niedosłuchu (ślimakowy vs. pozaślimakowy).
Audiometria mowy (słowna) Pacjent powtarza słowa lub sylaby podawane przez głośnik/słuchawki, ocenia się % poprawnych odpowiedzi. Audiometr z modułem mowy Określenie rozumienia mowy, np. w hałasie.
Audiometria impedancyjna (tympanometria + odruchy strzemiączkowe) Pomiar podatności błony bębenkowej i przewodnictwa w uchu środkowym. Tympanometr Diagnostyka wysiękowego zapalenia ucha, perforacji, dysfunkcji trąbki słuchowej.
Audiometria obiektywna – OAE (otoemisje akustyczne) Pomiar dźwięków generowanych przez ślimak w odpowiedzi na bodziec. Rejestrator OAE Przesiew u noworodków, ocena funkcji ślimaka.
Audiometria obiektywna – ABR/BERA (słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu) Elektrody rejestrują odpowiedź nerwu słuchowego i pnia mózgu na dźwięki. Aparat ABR Badania noworodków, osób niesymulujących, ocena dróg słuchowych.
Audiometria wysokoczęstotliwościowa Badanie tonów > 8 kHz Audiometr specjalistyczny Wczesna diagnostyka uszkodzeń słuchu (np. ototoksyczność leków, hałas).

🔹 Wynik audiometrii

  • Przedstawiany jest w postaci audiogramu (wykres: oś X = częstotliwość w Hz, oś Y = próg słyszenia w dB HL).

  • Norma słuchu: 0–20 dB HL.

  • Niedosłuch lekki: 20–40 dB HL.

  • Umiarkowany: 40–70 dB HL.

  • Ciężki: 70–90 dB HL.

  • Głęboki: >90 dB HL.

 

📊 Tympanometria – co to jest?

Tympanometria to obiektywne badanie ucha środkowego, które mierzy podatność (ruchomość) błony bębenkowej i układu kosteczek słuchowych w odpowiedzi na zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym.


🔹 Jak działa tympanometr?

  • Do ucha wkłada się sondę uszczelniającą przewód słuchowy.

  • Sonda emituje dźwięk testowy (zwykle 226 Hz dla dorosłych, 1000 Hz u niemowląt).

  • Urządzenie zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym od wartości dodatnich do ujemnych.

  • Mierzy, jak zmienia się odbicie dźwięku od błony bębenkowej → powstaje wykres tympanogram.


🔹 Typy tympanogramów (wg Jergera)

Typ Wygląd wykresu Znaczenie kliniczne
A Prawidłowy pik w okolicy 0 daPa (norma) Ucho środkowe funkcjonuje prawidłowo
As Pik przy 0 daPa, ale niski (spłaszczony) Sztywność układu (otoskleroza, blizny na błonie)
Ad Pik wysoki i szeroki Nadmierna ruchomość (np. wiotka błona bębenkowa, przerwanie łańcucha kosteczek)
B Brak wyraźnego piku, linia płaska Wysięk w jamie bębenkowej, perforacja błony, zatkany przewód
C Pik przesunięty w stronę ujemnego ciśnienia (−150 daPa i mniej) Niedrożność trąbki słuchowej, infekcje nosa i gardła

🔹 Co jeszcze bada tympanometria?

  1. Ciśnienie w uchu środkowym

  2. Podatność błony bębenkowej

  3. Objętość przewodu słuchowego (istotne np. w perforacjach błony)

  4. Odruch z mięśnia strzemiączkowego (badanie dodatkowe – tzw. refleks akustyczny)


🔹 Wskazania do badania

  • podejrzenie wysiękowego zapalenia ucha (u dzieci bardzo częste)

  • nawracające infekcje ucha

  • niedosłuch przewodzeniowy

  • ocena funkcji trąbki słuchowej

  • podejrzenie perforacji błony bębenkowej

  • diagnostyka otosklerozy

 

 

 

📊 Tympanometria – co to jest?

Tympanometria to obiektywne badanie ucha środkowego, które mierzy podatność (ruchomość) błony bębenkowej i układu kosteczek słuchowych w odpowiedzi na zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym.


🔹 Jak działa tympanometr?

  • Do ucha wkłada się sondę uszczelniającą przewód słuchowy.

  • Sonda emituje dźwięk testowy (zwykle 226 Hz dla dorosłych, 1000 Hz u niemowląt).

  • Urządzenie zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym od wartości dodatnich do ujemnych.

  • Mierzy, jak zmienia się odbicie dźwięku od błony bębenkowej → powstaje wykres tympanogram.


🔹 Typy tympanogramów (wg Jergera)

Typ Wygląd wykresu Znaczenie kliniczne
A Prawidłowy pik w okolicy 0 daPa (norma) Ucho środkowe funkcjonuje prawidłowo
As Pik przy 0 daPa, ale niski (spłaszczony) Sztywność układu (otoskleroza, blizny na błonie)
Ad Pik wysoki i szeroki Nadmierna ruchomość (np. wiotka błona bębenkowa, przerwanie łańcucha kosteczek)
B Brak wyraźnego piku, linia płaska Wysięk w jamie bębenkowej, perforacja błony, zatkany przewód
C Pik przesunięty w stronę ujemnego ciśnienia (−150 daPa i mniej) Niedrożność trąbki słuchowej, infekcje nosa i gardła

🔹 Co jeszcze bada tympanometria?

  1. Ciśnienie w uchu środkowym

  2. Podatność błony bębenkowej

  3. Objętość przewodu słuchowego (istotne np. w perforacjach błony)

  4. Odruch z mięśnia strzemiączkowego (badanie dodatkowe – tzw. refleks akustyczny)


🔹 Wskazania do badania

  • podejrzenie wysiękowego zapalenia ucha (u dzieci bardzo częste)

  • nawracające infekcje ucha

  • niedosłuch przewodzeniowy

  • ocena funkcji trąbki słuchowej

  • podejrzenie perforacji błony bębenkowej

  • diagnostyka otosklerozy

📊 Otoemisja akustyczna (OAE) – co to jest?

OAE to obiektywne badanie słuchu, które polega na rejestracji bardzo słabych dźwięków wytwarzanych w ślimaku (konkretnie przez komórki rzęsate zewnętrzne w narządzie Cortiego), w odpowiedzi na bodźce akustyczne.

Mówiąc prościej – zdrowe ucho wewnętrzne samo generuje ciche „echo” po podaniu dźwięku, a specjalny mikrofon w sondzie ucha je rejestruje.


🔹 Jak wygląda badanie?

  • Do przewodu słuchowego wprowadza się małą sondę z głośnikiem i mikrofonem.

  • Sonda emituje krótkie dźwięki (np. kliknięcia lub tony).

  • Mikrofon rejestruje „odpowiedź” ślimaka (otoemisję).

  • Wynik wyświetlany jest w formie wykresu – czy odpowiedź jest obecna (słuch prawidłowy), czy nieobecna (podejrzenie uszkodzenia).


🔹 Rodzaje OAE

Rodzaj Opis Zastosowanie
TEOAE (Transient Evoked OAE) Wywołane krótkimi klikami Najczęściej stosowane u noworodków do badań przesiewowych
DPOAE (Distortion Product OAE) Wywołane dwoma tonami różnej częstotliwości (f1, f2) Dokładniejsza analiza funkcji ślimaka, monitorowanie ototoksyczności leków, hałasu
SOAE (Spontaneous OAE) Samorzutne otoemisje, bez bodźca Rzadko używane klinicznie
SFOAE (Stimulus Frequency OAE) Odpowiedź przy jednym tonie testowym Głównie badania naukowe

🔹 Wskazania do badania OAE

  • Badania przesiewowe noworodków i niemowląt (standard w Polsce i UE – przesiew w pierwszych dobach życia).

  • Ocena funkcji ślimaka u dzieci i dorosłych.

  • Wczesne wykrywanie uszkodzenia słuchu (np. przez leki ototoksyczne, hałas).

  • Monitorowanie stanu słuchu przy niedosłuchu odbiorczym.


🔹 Wyniki

  • OAE obecne → ślimak (komórki rzęsate zewnętrzne) działa prawidłowo.

  • OAE brak → możliwy niedosłuch odbiorczy powyżej 30–40 dB HL, albo problem w uchu środkowym (np. płyn w jamie bębenkowej).


🔹 Najważniejsze różnice: OAE vs Audiometria

  • Audiometria – badanie subiektywne (wymaga współpracy pacjenta).

  • OAE – badanie obiektywne, niezależne od reakcji pacjenta → idealne dla noworodków i małych dzieci.